ေဟာဒီမွာ ေဒၚစု အဂၤလန္သြားေတာလား အခ်ိန္မွားေနတဲ့ေဆာင္းပါး . . .

True stripes revealed in Myanmar
By Francis Wade

CHIANG MAI – The timing of Myanmar opposition leader Aung San Suu Kyi’s return to Europe after a 24-year absence could have been better. She leaves her country amid turmoil in its western Rakhine State, where sectarian rioting has claimed scores of victims. The period of unrest has shed a rare light on the volatile tensions that have simmered for years between the country’s dominant Buddhist population and its Muslim minority.

The week of rioting has also put Myanmar’s much lauded democratic transition under new international scrutiny. A realization seems to be emerging of the many shortcomings of President Thein Sein’s reform program that, for all its surface glint, has failed to address the deep underlying grievances among the country’s many ethnic groups.

At the same time, the situation presents the most challenging test in years of Suu Kyi’s ability to heal rifts and lead her people. Her decision to press ahead with the trip to Europe, where she will belatedly receive her 1991 Nobel Peace Prize, could represent a political misstep given that the unrest marks the most clear-cut threat yet to the fragile reforms that, ironically, allowed for her election to parliament and afforded her the freedom to travel.

The violence has also spotlighted a far-reaching xenophobia within Myanmar’s pro-democracy movement, long viewed by the outside world as drivers of positive change and equality. In now infamous comments, Ko Ko Gyi, a former political prisoner who led the 1988 student uprising that was crushed by military force, referred to Myanmar’s long-persecuted Muslim minority group, the Rohingya, as “terrorists” who are “infringing on our sovereignty.”

The Rohingya, who have consistently been denied citizenship, have borne the brunt of the rioting. Medicins Sans Frontieres says that state-sponsored abuse of the group has put them “in danger of extinction”, but their protectors in Myanmar are nowhere to be seen. As the United Nations has noted, they are “virtually friendless”.

Suu Kyi, who recently spoke of her solidarity with the nearly 150,000 refugees from Myanmar living in Thailand, has so far tiptoed round the status of the Rohingya, an issue that has long divided the pro-democracy movement. When pressed at the World Economic Forum in Geneva on Thursday to articulate her stance on the issue, she said only that Myanmar needed “precise laws on citizenship”.

It was fear of illegal immigration that fueled the violence, she said, and not an underlying animosity prevalent across the spectrum of Myanmar politics – from the post-independence civilian governments of U Nu to successive junta leaders – that has long kept Muslims at the periphery of society and the Rohingya at an even greater length.

Suu Kyi’s National League for Democracy (NLD) party is yet to release a statement on the riots, showcasing how sensitive the topic is. Her assertion that “those worthy of citizenship should get all the benefits that entails” was deliberately non-committal, and marks a rare break with her normally idealistic rhetoric built around the notion of equal rights for all.

It may be in keeping with her party’s line, however: an NLD official said earlier this year that the debate over the origins of the Rohingya was “delicate”, and that “even in our organization the Rohingya question has not been settled”. NLD spokesperson Nyan Win was more blunt when he said, “The Rohingya are not our citizens.”

Public Internet forums, meanwhile, have been awash with vitriolic, often racist, reactions to the violence. Although there are clearly two sides to the conflict – both Muslim and Buddhist mobs have torched towns and attacked one another – the inflammatory rhetoric has predominantly been directed at the Rohingya.

Myanmar’s exile-run media outlets have been conspicuously tentative over their coverage of the riots, perhaps nervous to fan the flames, while leading domestic news journals have carried demeaning headlines such as “Bengali Rohingyas prowl around outside Rakhine city”.

It is telling that one of the more measured responses came from Thein Sein, a man whose world view was partly shaped by a career in one of the most notorious military juntas of modern times. While others used the riots as a chance to vent against a group described as among Asia’s most persecuted minority, Thein Sein warned that the situation could escalate if ethnic Burmese continue to “put racial and religious issues at the forefront”.

At the same time, his government could benefit from the sectarian violence. The decision to send in the army, from which Muslims are banned from joining, is an attempt to cast the country’s most vilified entity as “saviors” of the Rakhine, who, ironically, have long accused successive regimes of attempting to colonize their state through military expansion.

Moreover, it has somewhat stifled the euphoria surrounding Suu Kyi’s European trip and distracted from the ongoing military conflict and rights abuses against ethnic Kachin near Myanmar’s border with China.

Nevertheless, Then Sein’s words are something of an anomaly from a man few considered an adept tactician. Without appearing to take sides, he has managed to portray himself as a non-partisan leader who can bridge an explosive fissure in the country’s psyche – perhaps the first such head of state to do so in half a century.

What is of the greatest irony, and sadness, is that the key drivers of the crisis are the Burmese themselves. After decades of proclaiming the need for equal rights amid stifling military rule, they have now turned on one another.

Indeed, they risk turning back the clock on recent democratic gains. By announcing a state of emergency for western Myanmar, Thein Sein could spur the military into wielding greater clout only 15 months after Myanmar began its baby steps to democratic reform.

In words that now hang heavily over the country, Suu Kyi said in a 2002 interview: “Our conviction is that the majority of our people will support democracy with a greater responsibility.”

To be sure, it is a small minority involved in the unrest but it highlights a wider sentiment that has continuously divided Myanmar, and raises doubts about the particular brand of democracy her movement and others profess to be fighting for.

Suu Kyi, a fierce defender of human freedoms, has been the principal moral force that has kept Myanmar moving forward. But for all her merits, she and her colleagues have not shown themselves to be the cultural adhesive that a country so rich in ethnic diversity needs.

A more substantial response from Suu Kyi to the recent rioting, as well as a clearer NLD policy on which minority groups the party believes should be afforded equal rights in Myanmar’s new democracy, would be welcome and is long overdue.

Francis Wade is a freelance journalist and analyst covering Myanmar and Southeast Asia.

(Copyright 2012 Asia Times Online (Holdings) Ltd. All rights reserved. Please contact us about sales, syndication and republishing.)

Posted in Articles | Leave a comment

႐ိုဟင္ဂ်ာဆိုတာ ဘယ္သူေတြလဲ

ေမာင္ညြန္႔ (မင္းေက်ာင္းတိုက္)

႐ိုဟင္ဂ်ာဆိုတာ အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ အိမ္နီးျခင္းႏိုင္ငံကေန အဓိကအားျဖင့္ ၁၈၂၄-၂၆ ပထမအဂၤလိပ္ျမန္မာစစ္ပြဲၿပီးကတည္းက အသုတ္လိုက္ ဒီလိႈင္းႀကီးမ်ားပမာ ဝင္လာၾကတဲ့ ဘဂၤါလီကုလားေတြ ခုထိလဲ ကူလီကူမာနဲ႔ ခိုးဝင္ေနတုန္းပဲ။ ၁၉၄၇ မတိုင္ခင္တုန္းကေတာ့ အိႏၵိယတိုက္ငယ္နဲ႔ ကိုလိုနီတစ္ဦးထဲကအုပ္ခ်ဳပ္တာဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံသားျပႆနာမေပၚဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လြတ္လပ္ေရးရၿပီးကတည္းက ဒီကုလားေတြဟာ တရားမဝင္ ခိုးဝင္ေနတဲ့လူေတြျဖစ္သြားတယ္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ အိႏၵိယလြတ္လပ္ေရးရတဲ့အခ်ိန္မွာ နဂို အိႏၵိယတိုက္ငယ္ဟာ အိႏၵိယနဲ႔ ပါကစၥတန္ဆိုၿပီးကြဲသြားတယ္။ အခုဘဂၤါလီေတြဟာ အေရွ႕ပါကစၥတန္ ႏိုင္ငံသားေတြ ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ ပါကစၥတန္ကေန ၁၉၇၁ မတ္လ ၂၅ ရက္ေန႔ ဘဂၤလားဒက္ရွ္ကို ခြဲထုတ္ထူေထာင္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံထဲက အခုျပႆနာ လုပ္ေနတဲ့ ဘဂၤါလီေတြဟာ ဘဂၤလားဒက္ရွ္နိုင္ငံသားေတြျဖစ္သြားျပန္ပါတယ္။

ဒီကုလားမ်ိဳးစံုဟာ နိုင္ငံျခားသားေတြပဲ။ အိႏၵိယျပည္မႀကီးက ကုလားေတြကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားၾကတယ္။ သူတို႔အမ်ားစုက ဟိႏၵဴေတြ၊ အမ်ိဳးမာနႀကီးၾကတယ္။ ဦးေနဝင္းတက္လာၿပီး ႏွင္ထုတ္ေတာ့ ကုလား ၃ ၊ ၄ သိန္းေလာက္ ျပန္ကုန္ၾကတယ္။ နံငယ္ပိုင္းမလံု႔တလံုနဲ႔လာတဲ့ ဘဂၤါလီကုလားေတြကေတာ့ အၾကံႀကီးႀကီးနဲ႔ ကုတ္နဲ႔ေကာ္ ေေတာင္ မျပန္ဘူးကြဆိုၿပီး ဇြတ္ေပေနခဲ့တယ္။ တခ်ိဳ႕လဲ ျပန္ခ်င္ပံုေတာ့ ေပါက္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဆရာႀကီးမ်ား ပညာတတ္မ်ားက  ဆင္ၾကံၾကံေနၾကတာဆိုေတာ့ ဟိန္းေဟာက္ၿပီး ဆြဲထားပံုေပါက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ဗ်ာ၊ ဘဂၤါလီေတြနဲ႔က ေသြးတူေမႊးတူ စကားလဲတူ ယဥ္ေက်းမႈလဲတူတာပဲဗ်ာ ျပန္ခ်င္ၾကမွာပါ။

ဘယ္တုန္းကမွမရွိတဲ့ ႐ိုဟင္ဂ်ာလူမ်ိဳး

ဒီ ႐ိုဟင္ဂ်ာဆိုတဲ့နာမည္ကို မူဂ်ာဟစ္သူပုန္ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အလံနီကြန္ျမဴနစ္ ပါတီ သခင္စိုးတို႔ ပူးေပါင္းၿပီး ထြင္ခဲ့တယ္လို႔ သမိုင္းဆရာတခ်ိဳ႕ကဆိုပါတယ္။ ရခိုင္သုေတ သီနဲ႔ လူအခ်ိဳ႕ကေတာ့ ႐ိုဟင္ဂ်ာဆိုတာ စစ္တပ္ေဂါင္းဘဂၤါလီေဒသိယစကား၊ ရခိုင္သားလို႔ အဓိပၺါယ္ရသတဲ့။

က်ေနာ့္အျမင္ကိုေျပာရရင္ ဒီကိစၥဒီေလာက္ခက္ခဲသြားတာဟာ လြတ္လပ္ေရးၿပီး ပါလီမန္ေခတ္ ျမန္မာျပည္ပါလီမန္ေခတ္ရဲ႕ ပထမဆံုးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္တဲ့ ဦးႏုရဲ႕ မဲလိုခ်င္မႈေလာဘေဇာေၾကာင့္ ဒီေခၚေတာေတြကို တိုင္းရင္းသားအဆင့္ေပး၊ ျမန္မာ့အသံက တိုင္းရင္းသားအစီအစဥ္ထဲ ႐ိုဟင္ဂ်ာဘာသာဆိုၿပီး  ထည့္ေပးခဲ့တာေတြ ေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္ ေျပာဆိုျငင္းခံုေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးနုအျမဲေျပာတတ္တဲ့စ ကားကေတာ့ သူ႕ႏွလံုးသားဟာ သူ႕ဥေဏွာက္ထက္ႀကီးတဲ့အတြက္ စိတ္လိုက္မာန္ပါေတြ လုပ္မိတယ္၊ အမွားေတြ လုပ္မိတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

ဦးေနဝင္းကို က်ေနာ္ ခ်ီးပခ်င္လို႔မဟုတ္ပါဘူး။ ဦးႏု အာဏာ႐ူး႐ူးၿပီး လက္လြတ္စ ပယ္လုပ္သြားတာကို ဘီလူးဆိုင္းတီးၿပီး လူၾကမ္းထြက္လုပ္ၿပီး ျပင္ဖို႔ႀကိဳးစားတာဟာ ဦးေန ဝင္းပါပဲ။ ပ်က္အစဥ္ ျပင္ခဏတဲ့။ ျပတ္ေအာင္မလုပ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့အျပင္ သူ႕ကိုဆက္ခံတဲ့ ဦးသန္းေရႊတို႔လဲ လက္သံေျပာင္ေပမဲ့ ပညာမပါတဲ့အတြက္ ပိုဆိုးလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမွန္ေရာက္တဲ့အထိ ဆက္လုပ္ၾကရမွာပဲ။

ပိုးေလာက္လန္းေတြလို ဘာလို႔ဒီေလာက္ပြားလာရသလဲ

အခုေတာ့ ဒီဘဂၤါလီေတြက အစီအစဥ္ရွိရွိ စနစ္တက်ႀကိဳးပမ္းၾကတဲ့အတြက္ နိုင္ငံတကာမွာ သူတို႔စကားကပိုၿပီးေပါက္ေနတယ္လို႔ထင္ရပါတယ္။ လူဦးေရကလဲ တိုးသထက္တိုးေနပါတယ္။ ရခိုင္အခ်ိဳ႕အပါအဝင္ က်ေနာ္တို႔ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးကလဲ လာဘ္ယူၿပီး ေခၚေတာေတြကို ခိုးသြင္းခဲ့တာကလဲ ျငင္းမရတဲ့အခ်က္ေတြပါ။

ဘူးသီးေတာင္၊ ေမာင္ေတာ၊ ရေသ့ေတာင္ဆိုတဲ့ေဒသေတြမွာ အခုဆိုရခိုင္ မရွိသေလာက္နည္းသြားပါၿပီ။ နာမည္ေတြကိုၾကည့္ပါ၊ ကုလားနာမည္မဟုတ္ဘူး၊ ဘူးသီးေတာင္၊ ရေသ့ေတာင္ ရခိုင္နာမည္ေတြပါ။ ဘယ္လိုုျဖစ္ၿပီး ရခိုင္ေတြနည္းပါးသြားၿပီး ဘဂၤါလီေတြနဲ႔ ဘာလို႔ျပည့္ေနရတာလဲ။

အေၾကာင္းက ဒီလိုပါ။ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ဟာ ဂ်ပန္ေတြ နဲ႔ေပါင္းၿပီး အဂၤလိပ္ေတြကို တိုက္ထုတ္ခဲ့တယ္။  အဲဒီတုန္းက ဘဂၤါလီေတြလဲ သူတို႔အရွင္ သခင္ေတြနဲ႔ ေခြးေျပးဝက္ေျပး ထြက္ေျပးခဲ့ၾကတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ၁၉၄၂ ကပါ။ ဒိေနာက္ အရွင္ သခင္ေတြက ဒီဘဂၤါလီေတြကို လက္နက္တပ္ဆင္ေပးၿပီး ဂ်ပန္စစ္တပ္ကို ေနာက္ကေန ဝင္ေႏွာက္ဖို႔ ဗြီဖို႔စ္ ဆိုၿပီး ဖြဲ႔ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔က ျပည္တြင္းေတာ့ ျပန္ဝင္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဂ်ပန္ကို မတိုက္ပဲ၊ ေဒသခံ ရခိုင္ေတြကို မ်ိဳးတုန္းသတ္ျဖတ္ပြဲႀကီးဆင္ႏႊဲတာပါပဲ။

ရခိုင္အမ်ိဳးသမီး ပ်ိဳပ်ိဳအိုုအိုနဲ႔ အရြယ္မေရာက္သူေတြကို စိတ္ရွိလက္ရွိမုဒိန္းက်င့္ သတ္ျဖတ္ခဲ့တယ္၊ ဘုန္းႀကီးေတြကိုလဲသတ္၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေကာ၊ ရြာေတြကိုပါမီးတင္ ႐ိႈႈ႕ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီနယ္က ရခိုင္ရြာေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္အနက္က ရြာ ၆၀ ေလာက္ သာ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကေန ေနာက္ကာလေတြမွာလဲ ရွိေနတဲ့ရခိုင္ေတြ မေနႏိုင္ေအာင္ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔တိုက္ခိုက္တဲ့အတြက္ အခုဆိုရင္ အဲဒီေဒသမွာ ရခိုင္ေတြ ရွားပါးသြားတာျဖစ္ပါ တယ္။ ရခိုင္ေတြက ဒါကို “ယာရွင္ကို ေမ်ာက္ေမာင္း” တယ္လို႔ တင္စားေျပာၾကပါတယ္။ (OIOC, R/8/9- Oriental and India Office Collections) (FO 643/74m 207/GSO/47) (Smart, R.B. (1957) Burma Gazetteer: Akyab District, Rangoon, Government Press.)

အခုဆိုရင္ ဒီဘဂၤါလီေတြက သူတို႔ဟာ ျမန္မာအစိုးရက မတရားႏွိပ္စက္လို႔ တကမၻာလံုးမွာ တိမ္းေရွာင္ေနေနရပါတယ္၊ အားလံုး ၃ သန္းေလာက္ရွိတယ္တို႔ ၅ သန္းေလာက္ရွိတယ္္တို႔ ပါးစပ္ထဲေတြ႕သမ ွ်ေျပာေနပါတယ္။ ဘဂၤလားဒက္ရွ္ကေန နိုင္ငံတကာကို ေလွစီးခိုးဝင္ေနသူေတြကလဲ ဘယ္မွာပဲဖမ္းမိမိ ျမန္မာျပည္က ႐ိုဟင္ဂ်ာ လုပ္ေနပါတယ္။ တစ္ေန႔ သူတို႔ကို တရားဝင္ခြင့္ျပဳလိုက္တာနဲ႔ ဘဂၤလားဒက္ရွ္မွာရွိတဲ့ ဘဂၤါလီေတြ အကုန္သူ႕ထက္ငါ ေျပးဝင္လာၾကဖို႔ ေခ်ာင္းေနၾကပါၿပီ။

ကဲ၊ ဒီ႐ိုဟင္ဂ်ာလို႔ လြတ္လပ္ေရးေခတ္က်မွ ကိုယ့္ဖာသာကင္ပြန္းတပ္ထားတဲ့ ဘဂၤါလီေတြ ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး သန္းခ်ီပြားမ်ားေနရပါသလဲ။ ပထမဆံုး အံုနဲ႕က်င္းနဲ႔ဝင္လာတာကေတာ့ အိႏၵိယလုပ္သားမ်ားအေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္ကို ေအာင္ ႏိုင္လိုက္တဲ့ အဂၤလိပ္ေတြက ကာယလုပ္သားအေနနဲ႔ တင္သြင္းခဲ့တာပါ။ စစ္ပြဲတစ္ပြဲ ၿပီးတိုင္း နံငယ္ပိုင္းမလံုတလံု အိႏၵိယနိုင္ငံသားေတြ တစ္လိႈင္းၿပီး တစ္လိႈင္းဝင္လာခဲ့ ၾကပါတယ္။ အမ်ားတကာ့အမ်ားဆံုး ဝင္တာကေတာ့ အဂၤလိပ္ေတြ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လည္အုပ္စိုးတဲ့ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီး ကာလျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာေခတ္သမိုင္းပညာရွင္ ပါေမာကၡ နယ္မို႔တို ေကး က ဒီေခၚေတာေတြ ဝင္ေရာက္ပံုကို “ဧရာမ”တို႔ “အတိုင္းအဆ မရွိ”တို႔ “အလြန္အကၽြံ”တို႔ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရေတြကို သံုးၿပီးေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ဟာ ရခိုင္လူဦးေရနဲ႔ နင္လားငါလားျဖစ္လာပါတယ္။ (ဒီလို အမွန္အတိုင္းေဖာ္ျပေပမယ္လို႔ သူဟာ ဒီဘဂၤါလီေတြကို ႐ိုဟင္ဂ်ာလူမ်ိဳးစုဆိုၿပီး ျမန္မာျပည္ကလက္ခံသင့္တယ္လို႔ တိုက္တြန္းတဲ့ပညာရွင္ပါ။)

႐ိုဟင္ဂ်ာလူမ်ိဳးမရွိဘူး ဘာလို႔ေျပာရသလဲ

ဒီ ̕ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ̕ ဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးမရွိပံုကို ဘာက သက္ေသထူေနသလဲဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္ေတြ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံကို အုပ္စိုးစဥ္က သန္ေခါင္စာရင္း ၂ ႀကိမ္ထက္မနည္း ေကာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ သန္ေခါင္စာရင္းထဲမွာ ေနရာလိုက္ၿပီးေတာ့ ဒီေခၚေတာေတြကို အမည္ ၂ မ်ိဳးနဲ႔ေကာက္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္မ်ိဳးက စစ္တပ္ေဂါင္းသား၊ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက မိုဟာေမဒင္ တဲ့။ အဲဒီ သန္ေခါင္းစာရင္းေတြကို ကိုယ္တိုင္စစ္ေဆးခ်င္တယ္ဆိုရင္ အိႏၵယနဲ႔ အဂၤလန္က သမိုင္းဝင္ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ေမာ္ကြန္းတိုက္ေတြမွာ ေလ့လာ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ကစၿပီး ဒီဘဂၤါလီကုလားေတြဟာ ရခုိင္နယ္ေျမကိုဖဲ့ထုတ္ဖို႔ လက္နက္စြဲကိုင္ ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီသူပုန္ကို သူတို႔ဖာသာ မူဂ်ာေဟဒင္သူပုန္လို႔ နာမည္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ႐ိုဟင္ဂ်ာဆိုတဲ့ လန္ၾကဳတ္နာမည္ မတီထြင္ရ ေသးလို႔ပါ။

တကယ္ေတာ့ သူတို႔ဟာ စစ္တေကာင္းနယ္ကေန မတရားဝင္ေရာက္ခဲ့တဲ့သူေတြ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ သူတို႔စကားနဲ႔ စစ္တေကာင္းစကားဟာ အတူတူပါပဲ။ ဒါကုိ ပါေမာကၡ နယ္မိုးတိုးရဲ႕ စာတန္းမွာ က်ိဳတိုတကၠသိုလ္က ေဒါက္တာဘြဲ႕ေက်ာင္းသား မစၥတာ ေကးစကဲ ဖူဂ်ိဝါရကို ကိုးကားၿပီးေျပာထားပါတယ္။

မြတ္စလင္ေတြ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြကို က်ဴးေက်ာ္သိမ္းပိုက္ၿပီး တည္ထားလိုက္တဲ့ ပလီေတြ ဟိန္းေနသမႈတ္လား။ ရခိုင္မွာ မြတ္စလင္ဘုရင္ေတြ ၁၆ ဆက္ေတာင္ အုပ္စိုး ခဲ့သတဲ့၊ ကဲ၊ ဘယ္မွာလဲဗ်ာ၊ ရခိုင္မွာ သားသားနားနား ပလီ။

ကဲ၊ ဘယ္မွာလဲဗ်၊ အဲဒီေခတ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ နဲ႔ ၂၀၀ စပ္ၾကား ထြန္းကားခဲ့တဲ့ ေမာ္ကြန္းထိုးေလ့ရွိတဲ့ ႐ိုဟင္ဂ်ာေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္၊ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ဒဂၤါး၊ တစ္ျပားေလာက္မ်ား ျပႏိုင္ရင္ က်ဳပ္တို႔ေတာင္ ေနရာဖယ္ေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ဂ်ပန္ပါေမာကၡ နယ္မိုးတိုးက နယ္စပ္ေဒသမွာ လူမ်ိဳးစုေတြဟာ ဟိုဖက္ ဒီဖက္ ရွိေနၾကတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ႐ိုဟင္ဂ်ာေတြဟာ ပေဝသဏီကတည္းက ရခိုင္မွာလဲ ေနတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္တဲ့။ ကဲ၊ ပါေမာကၡႀကီးေရ၊ ဘဂၤလားဒက္ရွ္က သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ ႐ိုဟင္ဂ်ာလူမ်ိဳး ဆိုတာ မရွိဘူးတဲ့။

တကယ္ေတာ့ ဒါက စည္းဝါး႐ိုက္ထားၾကတာေလ၊ ဘဂၤလားဒက္ရွ္မွာလဲ ရွိတယ္ဆိုရင္ သူတို႔ဆီက ခိုးဝင္ထားတာဆိုတာ ဝန္ခံရာက်သြားမယ္၊ ျပန္ပို႔ရင္ လက္ခံရမယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာကို ဝါးမ်ိဳဖို႔စီမံကိန္းႀကီး ဂၽြမ္းျပန္သြားေတာ့မွာေပါ့။ ဒီေတာ့ သမိုင္းအရမျငင္းႏိုုင္ေပမဲ့ မ်က္ေစ့မွိတ္ၿပီး ဇြတ္ျငင္းေတာ့တာေပါ့။

ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရခိုင္ညီအစ္ကိုေတြဟာ ဒီ ခိိုုးဝင္ကုလား အေရးနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ေရဆံုးေရဖ်ားလိုက္ဖို႔ သံႏၷိပ္႒ာန္ခ်ထားၿပီးျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေဒါက္ တာေအးေမာင္ရဲ႕စကားကို နားေထာင္လိုက္ရင္ ရွင္းသြားပါတယ္။ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေခါင္း ေဆာင္ေတြကလဲ ေက်ာျခင္းကပ္ၾကမယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးကလဲ ေဒါက္တာ ေအးေမာင္နဲ႔ ရခိုင္ညီအစ္ကိုေတာ္ေတြကို ကိုယ္ႏိုင္ရာႏိုင္ရာကေနၿပီး ကူညီၾကရပါလိမ့္ မယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သူတို႔လို အၾကမ္းဖက္သမားေတြမဟုတ္ဘူး၊ ပညာနဲ႔ စည္းလံုးမႈနဲ႔ ဒီျပႆနာကို ေအာင္ႏိုင္တဲ့အထိ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ဘယ္လိုေျဖရွင္းသြား မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေပါက္ ျပပါ့မယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အမ်ိဳးသားေရးတာဝန္ျဖစ္ တယ္ဆိုတာ ေလးနက္ၾကရပါလိမ့္မယ္။

Posted in For-my-Country | Leave a comment

“ေသြးသံရဲရဲ မီးေတာက္မီးလ ွ်ံေတြၾကားက ရခိုင္ေတြကို ထားခဲ့ၿပီး . . .”


ခုေတာ့လဲ သြားၿပီတဲ့ . . . . .

ကၽြန္ေတာ္ဟာ လက္သီးပုန္းသမားမဟုတ္တဲ့အတြက္ ေျပာင္ေျပာင္ပဲ ေရးလိုက္ျပန္ၿပီ။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေနာက္ျခမ္း မီးေလာင္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ရခိုင္အမ်ိဳးသားေတြရဲ႕ ငိုညည္းသံေတြလ ွ်ံတက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကမၻာ့အဆင့္အတန္းဝင္ဆိုတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ဘာမွမျဖစ္သလို ေဆြမ်ိဳးေတြ ေက်းဇူးရွင္ေတြရွိရာကို အလည္အပတ္ထြက္သြားပါၿပီ။ တိုင္းျပည္အတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ကိစၥဆိုတာကေတာ့ အမ်ားသိတဲ့အတိုင္း ဘာမွမပါတဲ့ခရီးပါ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ကိုယ္စားျပဳတဲ့အစိုးရ၊ အဲဒီအစိုးရကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ကိုယ္စားလွယ္မဟုတ္၊ တိုင္းျပည္အတြက္ ဘာအစီအစဥ္ကိုမွ ကိုယ္စားျပဳၿပီး သြားတဲ့သူမဟုတ္လို႔ပါပဲ။

အဲ၊ တစ္ခုေတာ့ရွိပါတယ္၊ က်န္ေနတဲ့ အပိတ္အဆို႔ေတြကို အလြယ္နဲ႔ ျပန္မဖြင့္ေအာင္ကေတာ့ ေျပာေကာင္း ေျပာလိမ့္မယ္ေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ဖက္က ေလ ွ်ာ့မွန္းသိေလ တင္းျပေလက အေရးမႀကီးဘူး၊ အဲလိုတင္းလြန္းလို႔ ေျပာင္းလဲေရးကို တာစူေနတဲ့ ရထားဘီးေခ်ာ္က်မွာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိုးရိမ္မိတာအမွန္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကနဦးကတည္းက ဆိုလိုတာက ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကတည္းက ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံဥပေဒကို တျခားေရြးစရာလမ္းမရွိတဲ့အတြက္ ကိုယ္တိုင္လဲ ေထာက္ခံခဲ့သလို နိုင္ငံေရးပါတီေတြ အထူးသျဖင့္ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကိုလဲ ေထာက္ခံဖို႔တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္။ အခုအမတ္ျဖစ္ေနတဲ့ တစ္ခ်ိန္က အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဦးသိန္းညြန္႔နဲ႔ ၈၈ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုကိုႀကီးတို႔ ေကာင္းေကာင္း သိပါတယ္။ တေလ ွ်ာက္လံုး ပါတီအပ်က္ခံၿပီး ကန္႔လန္႔တိုက္ ေခါင္းနဲ႔ ဝင္ေဆာင့္ခဲ့တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္မွာေတာ့ မေျပာပေလာက္တဲ့ အေပၚယံျပင္ဆင္မႈကေလးကိုေတာင္းၿပီး လႊတ္ေတာ္ထဲ ကေမ်ာကေသာေျပးဝင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ဦးေဆာင္မႈမျပတ္သားမႈေၾကာင့္ ပါတီလဲ ကြဲခဲ့သလို ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာလည္း လက္သင့္ရာစားေတာ္ေခၚခံရၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၂၃ ႏွစ္ေလာက္ ပါတီအေပၚ သစၥာရွိရွိနဲ႔ သူ႕ကို မားမားမတ္မတ္ ခုခံကာကြယ္ေျပာဆိုခဲ့သူေတြဟာ သူ႕ေဒသကလူထုေထာက္ခံမႈကိုေတာင္ ေဘးခ်ိတ္ခံရၿပီး နိုင္ငံေရးအေတာင္ေပါက္စ အပါးေတာ္ျမဲေတြကို အစားထိုးေပးတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့တာ လူသိထင္ရွားပါ။ မိတၳီလာက ေဒၚျမင့္ျမင့္ေအး တို႔ ေနာ္အုန္းလွ တို႔ဟာ ပရမ္းပတာအလုပ္ခံရတဲ့ သက္ေသေတြပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္က အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ေရးကို တစိုက္မတ္မတ္ေထာက္ခံသူ ျဖစ္ေပမဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္ အမတ္လုပ္ေရး အစိုးရလုပ္ေရးကို ကန္႔ကြက္ပါတယ္၊ သေဘာမတူပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ တိုင္းျပည္အတြက္ မေကာင္းတဲ့ နမူနာျဖစ္သြားမွာ စိုးရိမ္လို႔ပါ။ အခုေတာ့ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ၂၀၁၁ နုုိဝဘၤာလလယ္ေလာက္ကတည္းက သူ႕ဆီကို အဖြဲ႕ခ်ဳပ္အီးေမးလ္ကတစ္ဆင့္ ပို႔ၿပီး ကန္႔ကြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီကိစၥနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး တားေပးဖို႔ ဦးဝင္တင္ဆီကိုလဲ စာတစ္ေစာင္ပို႔ခဲ့ပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔ ကန္႔ကြက္ရသလဲဆိုေတာ့ ေဒၚစုဟာ အဂၤလိပ္ရဲ႕ဇနိီးျဖစ္တယ္၊ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးသား ၂ ေယာက္ရဲ႕ မိခင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒိအတြက္ သူ႕မွာ အဂၤလိပ္ ေယကၡမေတြ၊ ေယာကၼေတြ ေခၽြးမ ေျမးစသျဖင့္ ဆက္စပ္မိသားစုေတြ တစ္ျပံဳတစ္မရွိရေတာ့တယ္။ အဲဒါေတြကို ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈျဖစ္တဲ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ လူတစ္ဦးျခင္း ျဖည့္ဆည္းထိုက္တယ္ဆိုတဲ့ ဝတ္ငါးပါးထဲက သားသမီးဝတ္တစ္ပါးကို ခ်ိဳးေဖာက္ၿပီး လုပ္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။

တကယ္ဆိုရင္ ဦးေနဝင္းအစိုးရနဲ႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ စစ္အစိုးရေတြအေပၚ ျပည္သူလူထုမေက်နပ္မႈေၾကာင့္ရယ္၊ ျမန္မာ့ဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ သမီးျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ရယ္ ျမန္မာ့လူ႕ေဘာင္မွာ ဒီအဆင့္ ဒီေနရာကို ရခဲ့တာျဖစ္ေပမဲ့ မတိုင္ခင္ကဆိုရင္ ဘယ္ျပည္သူျပည္သားကမွ စာရင္းမထည့္ခဲ့ပါဘူး။ တိုင္းျပည္ဖခင္ႀကီးရဲ႕သမီးကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္မ်ိဳး႐ိုးဂုဏ္ကို မထိန္းခဲ့ဘူး၊ ဖခင္မ်က္ႏွာကို မေထာက္ခဲ့ဘူး။ တိုင္းျပည္ကို အထက္ေအာက္ ႏွစ္ေပါင္း ၁၂၅ ႏွစ္ေလာက္ ကၽြန္ျပဳအုပ္ခ်ဳပ္ ဂုတ္ေသြးစုပ္ခဲ့တဲ့၊ ဖခင္ကိုယ္တိုင္ အသက္ႏွံတိုက္ခဲ့တဲ့ အဂၤလိပ္ကိုမွ ၾကင္ဖက္ေရြးခဲ့တာဟာ သူလုပ္ခ်င္လာၿပီဆိုရင္ ဘာအဆင္အျခင္မွမရွိေတာ့ဘူးဆိုတာကို ျပတဲ့ျပယုဂ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာပဲ။ ဖခင္ျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ဘယ္သူလုပ္ၾကံသလဲလို႔ ဘီဘီစီ ကမၻာ့သတင္းအစီအစဥ္က ေမးတဲ့အခါ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဝင္ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေက်ာ္ေဇာက အဂၤလိပ္အစိုးရက လုပ္ၾကံတာလို႔ ေျဖခဲ့တာကို ျပည္သူေတြ သတိရေစခ်င္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘဝါဘဝက ေရစက္ေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ရတယ္ဆိုရင္လဲ တိုင္းျပည္ကို ကိုယ္စားျပဳရတဲ့ ေနရာေတြကို မယူသင့္ဘူး၊ ႐ိုး႐ိုးကုတ္ကုတ္ေနသင့္တယ္၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ နိုင္ငံေရးကို လက္ေရွာင္သင့္တယ္၊ မေရွာင္ႏိုင္ရင္ ပါတီေခါင္းေဆာင္အဆင့္အထိပဲ လုပ္သင့္တယ္လို႔ ျမင္တယ္။ ဒါကို တိုက္တြန္းတဲ့အေနနဲ႔ သူ႕ဆီကို တကူးတက စာေရးကန္႔ကြက္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။

မေန႔ည အာရ္အက္ဖ္ေအ ေလလိႈင္းမွာ သံတမန္ေဟာင္း ဦးစိုးသင္းတင္ဆက္တဲ့ ေဆာင္းပါးထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကမၻာ့စီးပြားေရးညီလာခံမွာ ေျပာခဲ့တဲ့မိန္႔ခြန္းမွာ ျပည္တြင္းျပည္ပ မေက်နပ္တဲ့ စကားကေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈကို ပစ္စလတ္ခတ္ လက္မခံသင့္ဘူး၊ မခ်ီးၾကဴးသင့္ဘူးလို႔ ေျပာတဲ့အေျပာပါပဲ။ သူ႕အေနနဲ႔ကေတာ့ ရင္းႏွီးျမႈပ္ႏွံသူေတြ မလာေလ အစိုးရအၾကပ္႐ိုက္ေလ၊ သူအာဏာရဖို႔နီးေလလို႔မ်ားျမင္သလား မေျပာတတ္ပါ။ အခုလဲ ဥေရာပမွာ ဘရိတ္အုပ္လို႔ရမယ္မထင္ပါ၊ ဘယ္အထိေျပာမလဲဆိုတာသာ ေစာင့္နားေထာင္႐ံုပါပဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အဓိကအားနည္းခ်က္ကေတာ့ လက္ခုပ္သံမ်ားမ်ားၾကားရင္ စိတ္ခံစားမႈကို မထိန္းႏိုင္ပဲ အေႏွာင့္မလြတ္ အသြားမလြတ္ေတြပါကုန္တာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေကာက္ခ်က္ခ်ခ်င္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုေထာက္ျပခ်င္တာကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ပါ့မယ္လို႔ က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆိုၿပီးေတာ့ လႊတ္ေတာ္အမတ္အျဖစ္ ခံယူခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ အဲဒီဥပေဒအခန္းတစ္မွာ အဂၤလိပ္လိုက ေဟာဒီလို The State shall be known as the Republic of the Union of Myanmar ျပ႒ာန္းထားၿပီး ျမန္မာလိုကေတာ့ “(ခ) ႏိုင္ငံေတာ္ကို ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ဟု ေခၚတြင္မည္” တဲ့။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ က်မ္းမစူးေစခ်င္တဲ့အတြက္ သတိေပးလိုက္ပါတယ္။ တဗားမားထဲ ဗားမားေနတာကို ရပ္တန္းကရပ္ပါေတာ့၊ အဂၤလိပ္ကေပးထားတဲ့နာမည္မို႔ က်မ္းစူးခံၿပီး ကာကြယ္ခ်င္ရင္လဲ ေနာင္ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံဥပေဒကို ကိုယ္တိုင္ျပင္ႏိုင္တဲ့အထိေတာ့ ေစာင့္ပါဦးလို႔သာ ေတာင္းပန္လိုက္ပါရေစ။

၁၉၆၃ခုႏွစ္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲပ်က္ေတာ့ ရဲေဘာ္ေဌးတို႔ မယ္ဒလင္ေလးလက္တစ္ဖက္ကဆြဲထားတဲ့ ဗိုလ္ေဇယ်တို႔ ပုဆိုးမသူကမၿပီး ေရစပ္စပ္ေခ်ာင္းကေလးတစ္ေခ်ာင္းကို ကူးျဖတ္ျပန္သြားတာကို ေရွ႕သို႔စာေစာင္မ်က္ႏွာဖံုးမွာ ေဖာ္ျပပါတယ္။ ဓာတ္ပံုေခါင္းစီးကေတာ့ “ျပည္သူတို႔ကို ေက်ာခိုင္း၍ သူတို႔ျပန္ေလၿပီတဲ့”၊ ႏိုင္ငံျခားသတင္းစာတခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေဒၚစုရဲ႕ အိမ္ျပန္ခရီးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတဲ့ ရခုင္ျပႆနာကို ေၾကာခိုင္း၍ ေဒၚစု ဥေရာပသို႔ . . . . . လို႔သာ။

Posted in Critiques | Leave a comment

အေၾကာင္းေတြ ဆံုတယ္ ယမ္းပံုေပၚ မီးက်တယ္ ေၾကကြဲစရာေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။

“All men tremble at punishment, all men fear death; remembering that thou art like unto them, do not strike or slay.” (The Buddha, The Dhammapada, gahta. 129)

ေတာင္ကုပ္ကိစၥအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဗုဒၶဝါဒီတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေကာ လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ပါ ျမန္မာ မူဆလင္ေတြကိုေကာ ေသဆံုးသြားၾကသူေတြရဲ႕ မိသားစုကိုေကာ ေတာင္းပန္တယ္။ ကၽြန္္ေတာ္ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္တဲ့အခါ ေသဆံုးသူမ်ားလိုပဲ ထိတ္လန္႔ေျခာက္ျခားရတဲ့အတြက္ ေၾကကြဲ ဝမ္းနည္းေၾကာင္းလဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဒီကိစၥေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေထာက္ခံဘူး၊ အားမရဘူး။ သူက ရာဇဝတ္မႈေပၚလာရင္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ မေျဖရွင္းလို႔ ဒီလိုျဖစ္ရတာ လုပ္သြားတယ္။ ဒါ အင္မတန္ တိမ္တဲ့ သံုးသပ္ခ်က္ျဖစ္တယ္။ တကယ္က ေက်ာက္နီေမာ္က သီတာေထြး မ႐ႈမလွ မုဒိန္းက်င့္ခံရၿပီး မရႈမလွ ရက္ရက္စက္စက္ လည္လွီးအသတ္ခံရၿပီး ၂၄ နာရီမျပည့္ခင္ တရားခံ ၃ ဦးကို ဖမ္းႏိုုင္ခဲ့တဲ့အျပင္ လံုျခံဳေရးအတြက္ ေက်ာက္ျဖဴေထာင္ထဲေတာင္ ထည့္ထားခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ဒိထက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပိုျမန္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္လို႔လား။ တရားခြင္ကေတာ့ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာ လပိုင္းကေန ဆယ္စုႏွစ္နဲ႔မၿပီးတဲ့အမႈေတြေတာင္ရွိတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာက ရက္သတၱပတ္ အနည္းငယ္နဲ႔ၿပီးတာ မ်ားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ေစာေစာက “ဒါ အင္မတန္တိမ္တဲ့ သံုးသပ္ခ်က္” လို႔ ေျပာခဲ့တာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဘာလို႔အဲသလိုေျပာသလဲဆိုတာ အဆံုးအထိဖတ္ရင္ သေဘာေပါက္သြားပါလိမ့္မယ္လို႔ ႀကိဳေျပာပါရေစ။

ေတာင္ကုပ္ကိစၥျဖစ္သြားတာမွာ အေၾကာင္းေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊ အဲဒါေတြ ရင့္မွည့္လာလို႔၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြ ေပါင္းဆံုလာလို႔ ျဖစ္ကုန္တာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုဏ္ယူစရာလဲမဟုတ္ဘူး၊ လိုလားစရာလဲ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ အဲဒီထဲပါဝင္ပတ္သက္ခဲ့သူေတြေတာင္ ေသြးေအးသြား ေခါင္းေအးသြားရင္ သိႏိုင္၊ သံုးသပ္ႏိုင္လိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာခ်ည္း အျပစ္ရွိတာမဟုတ္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ရာစုႏွစ္ ၂ ခုေလာက္ တဖြဲဖြဲ ဝင္လာမစဲ ဘာသာျခားေတြ၊ ရခိုင္ေျမကို ဖဲ့ယူဖို႔ႀကိဳးစားေနတာ၊ မရွိတဲ့လူမ်ိဳးစုေတာင္ ဖန္တီးေနတာ အေတာ္မ်ားမ်ားသိတယ္။ ရခိုင္ေတြေျပာသလိုေျပာရရင္ “ယာရွင္ကို ေမ်ာက္ေမာင္း” တာလဲ အမွန္ပဲျဖစ္ေနတယ္။ ၁၉၄၃/ ၄၄ ေလာက္ကလား၊ အဂၤလိပ္က ေခၚေတာေတြကို ဗီြဖို႔စ္ တပ္ဖြဲ႕ လက္နက္တပ္ဆင္ ေလ့က်င့္ၿပီး ဂ်ပန္ေတြကို ေနာက္္ေက်ာက ဝင္တိုက္ခိုင္းတုန္းက သူတို႔က ဂ်ပန္ေတာ့ မတိုက္ဝံ့ဘူး၊ ဘူးသီးေတာင္ ေမာင္ေတာ တစ္ဝိုက္က ရခိုင္ေတြကို မ်ိဳးျဖဳတ္သတ္ျဖတ္၊ အမ်ိဳးသမီးကို ခေလးကအစ မုဒိန္းက်င့္ခဲ့တာကိုလဲ ေမ့လို႔မရဘူး။ လြတ္လပ္ေရးမရခင္ကတည္းက မူဂ်ာေဟဒင္ သူပုန္ထၿပီး ရခိုင္ေျမကို ပါကစၥတန္နဲ႔ေပါင္းဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့တာကို မေမ့သင့္ဘူး။

ေခၚေတာနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရပ္တည္ခ်က္ဟာ မေျပာင္းဘူး။ ေရဆံုးေရဖ်ားပဲ။ ၈၈ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ထဲက ကိုျမေအးရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ အားရတယ္၊ ေထာက္ခံတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာ မူဆလင္ဆိုတဲ့သူေတြထဲမွာ ေခၚေတာ ေရွ႕ေနေတြ၊ အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဖက္မွာ အမွန္တရားရွိတဲ့အတြက္ မႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ေသခ်ာေပါက္ႏိုင္ေအာင္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္မွာပါ။

ေတာင္ကုပ္ကိစၥမွာ ဥပေဒစိုးမိုးမႈအားနည္းခ်က္ဆိုတာကို ေယဘုယ် အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီကိစၥျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ ေတာင္ကုပ္ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြကို ႐ံႈ႕ခ်စရာ မလိုဘူး။ သူတို႔ကိုးကြယ္တဲ့ ဗုဒၶဝါဒကိုလဲ ထိခိုက္စရာမလိုဘူး။ အဲလို႐ံႈ႕ခ်ရင္ ထိပါးရင္ ျမန္မာတစ္မ်ိဳးသားလံုးကို ေစာ္ကားတာပဲျဖစ္တယ္။

ပုထုုဇဥ္လူသားေတြဟာ အရိယာေတြ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ကိုးကြယ္မႈကိုေရြးခ်ယ္လိုက္တာနဲ႔၊ ဒါမွမဟုတ္ မိဖဆီကေန အလိုအေလ်ာက္ ဆက္ခံလိုက္တာနဲ႔ အဲဒီဝါဒရဲ႕ အဆီအႏွစ္ေတြဟာ တစ္ခါထဲ ေသြးထဲစီးသြားတာ၊ ႏွလံုးသားမွာ အနယ္ထိုင္သြားတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္က တစ္ခါတစ္ခါ ဆင္ျခင္တံုတရားကို ေက်ာ္တက္သြားတတ္တယ္။ ေတာင္ကုပ္ကိစၥက တကယ္ေတာ့ အဲဒါက အေျခခံတာ။ ဒီႏွစ္ပိုင္းထဲမွာတင္ ဒီဘာသာျခားေတြက ရခိုင္သားနဲ႔ ရခိုင္သမီးပ်ိဳေတြကို မုဒိန္းက်င့္ သတ္ျဖတ္မႈေတြက သိပ္ ျပတ္တယ္မရွိဘူး။ ဒီအေပၚမွာ လူတိုင္း အခံရခက္ၾကတယ္။ ရခိုင္လူမ်ိဳးေနရာက ဝင္ၾကည့္ေပါ့ဗ်ာ၊ ပိုၿပီး အခံရဆိုးတာေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ အဆင့္ရွိတယ္ေျပာေျပာ လူအုပ္နဲ႔ ေသြးဆူလာၿပီဆိုရင္ ဘာ ဆင္ျခင္တံုတရားမွ အရာမေရာက္တာ သာဓက အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အိမ္ရွင္ရခိုင္ေတြ ခိုးဝင္ေနတဲ့သူေတြက ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး အေစာ္ကားခံေနရတာကို အားလံုးထည့္တြက္ဖို႔ လိုတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ေတာင္ကုပ္ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ဒါမ်ိဳးမျဖစ္သင့္ဘူး၊ မွန္တယ္။ ေနာင္မျဖစ္ေအာင္ သင္ခန္းစာယူၾကရမယ္၊ မွန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေတာင္ကုပ္သားေတြကို ရခိုင္ေတြကို ႐ံႈ႕ခ်မယ္ဆုုိရင္ မမွန္ဘူး။ မမွန္ဘူးဆိုတာ မွားတယ္။ ရခိုင္ကိုေစာ္ကားရင္ ျမန္မာတစ္မ်ိဳးသားလံုးကို ေစာ္ကားတာျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲလိုပဲယူဆတယ္။ အဲဒီအယူအဆနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္တယ္။ ဒါပါပဲ။

Posted in Articles | Leave a comment

မင္းကြန္း တိပိဋက ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး အေႀကာင္း

ဂင္းနစ္ ကမာၻ႔စံခ်ိန္မွတ္တမ္းတြင္မွတ္တမ္းတင္ခံရသူ ၿမန္မာႏုိင္ငံသား မင္းကြန္း တိပိဋက ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး အေႀကာင္းဂင္းနစ္စာအုပ္သည္ တစ္ကမာၻလုံးမွ စံခ်ိန္မ်ားကုိ မွတ္တမ္းတင္ထားျခင္းျဖစ္ရာျမန္မာႏိုင္ငံမွ ပုဂၢဳိလ္ထူးတစ္ဦးလည္း ပါ၀င္ခဲ႔ ပါသည္။ အဆုိပါပုဂၢဳိလ္ထူးမွာ မင္းကြန္းတိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္ႀကီး ဦး၀ိစိတၱသာရာ ဘိ၀ံသ ပင္ၿဖစ္ပါသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ ပိဋကတ္သုံးပုံ၊ စာမ်က္ႏွာေပါင္း (၉၉၃၄) မ်က္ႏွာကုိ တစ္ခ်က္မွေထာက္မေပးရဘဲ အလြတ္အာဂုံေဆာင္ႏုိင္ေသာေႀကာင္႔ ကမာၻ႔မွတ္ဉာဏ္ အေကာင္းဆုံး ပုဂၢဳိလ္အျဖစ္ ဂင္းနစ္စာအုပ္တြင္ ႏွစ္ႀကိမ္တုိင္ ေဖာ္ျပခံခဲ႔ရပါသည္။
ဆရာေတာ္ႀကီး၏ မွတ္ဉာဏ္ကုိခ်ီးက်ဴးလုိလွ်င္ တိပိဋကဓရ ေရြးခ်ယ္ေရး စာေမးပြဲအေၾကာင္း ကုိ သိထားသင္႔ပါသည္။ ဤစာေမးပြဲသည္ ပိဋကတ္သုံးပုံကုိ ႏွႈတ္ေျဖ၊ ေရးေျဖေျဖဆုိရေသာ စာေမးပြဲျဖစ္ၿပီး ကမာၻေပၚတြင္ အခက္ခဲဆုံးစာေမးပြဲႀကီး ျဖစ္ပါသည္။ မည္မွ်ခက္ခဲပါသနည္း ဆုိလွ်င္ စတင္စစ္ေဆးေသာ ျမန္မာႏွစ္ ၁၃၁၀-မွ ၁၃၆၂- အထိ ၅၃-ႏွစ္အတြင္း ေအာင္ျမင္သူ ၉-ဦးသာ႐ွိခဲ႔ပါသည္။ စာေမးပြဲေအာင္မွတ္မွာ အမွတ္၁၀၀-တြင္၇၅-မွတ္ရမွသာ ေအာင္ျမင္ပါသည္။ ပိဋကတ္သုံးပုံကုိ အလြတ္ရြတ္ဆုိရာတြင္ နံနက္ ၈-နာရီမွ၁၀-နာရီအထိ တစ္ႀကိမ္၊ ေန႔လယ္ ၁-နာရီမွ၄-နာရီအထိ တစ္ႀကိမ္၊ တစ္ေန႔လွ်င္ ၂-ႀကိမ္ခြဲ၍ စာျပန္ရပါသည္။ သတ္မွတ္ထားေသာ အခ်ိန္အတြင္း သတ္မွတ္ထားေသာ စာမ်က္ႏွာအေရအတြက္ ကုိၿပီးေအာင္ျပန္ဆုိရပါသည္။ အခ်ိန္ကုိက္ စာမျပန္ႏုိင္လွ်င္ စာေမးပြဲက်ပါသည္။ တစ္ေန႔လုံး အတြက္စာ ၅-ခါ ေထာက္ေပးခြင္႐ွိပါသည္။ ၅-ခါထက္ပုိ၍ ေထာက္ေပးရလွ်င္ စာေမးပြဲ က်ပါသည္။ စာကုိ အလြတ္ရြတ္ဆုိရင္း ၀ါက်တစ္ခု ေက်ာ္သြားပါက စာေမးပြဲက်ပါသည္။
ထုိ႔ေၾကာင္႔ ကမာၻ႔အခက္ဆုံး စာေမးပြဲႀကီးဟု ဆုိရျခင္းၿဖစ္ပါသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ အဆုိပါ စာေမးပြဲႀကီးတြင္ စာမ်က္ႏွာ၉၉၃၄-မ်က္ႏွာလုံးကုိ တစ္ခ်က္မွေထာက္မေပးရဘဲ အလြတ္ရြတ္ဆုိႏုိင္ခဲ႔ပါသည္။ ထုိမွ်မကေသး။ စာအုပ္မူကြဲ အမ်ဳိးမ်ဳိး ႐ွိပါက မည္သည္႔စာအုပ္၊ စာမ်က္ႏွာမည္မွ်၊ စာေၾကာင္းေရမည္မွ်တြင္ မည္သုိ႔ဆုိသည္ မည္သည္႔စာအုပ္က အမွန္ ျဖစ္သည္ဟူသည္အထိ ေထာက္ျပႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ပညာဉာဏ္ႀကီးမားလြန္းလွပါသည္။ ေရးေျဖ ေျဖဆုိရာ၌လည္း


သီလကၡႏၡ၀ဂ္ – ၉၃-မွတ္
မဟာ၀ဂ္ – ၉၇-မွတ္
ပါတိက၀ဂ္ – ၉၇-မွတ္
ပါရာဇိကဏ္ – ၈၉-မွတ္
ပါစိတ္ပါဠိေတာ္ – ၉၉-မွတ္
မဟာ၀ဂၢပါဠိေတာ္ – ၉၂-မွတ္
စူဠ၀ဂၢပါဠိေတာ္ – ၉၈-မွတ္
ပရိ၀ါပါဠိေတာ္ – ၁၀၀-မွတ္

စသည္ၿဖင္႔ ဘာသာတုိင္းကုိ ဂုဏ္ထူးမွတ္ ၈၅-မွတ္ အထက္ျဖင္႔ ေျဖဆုိေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ၁၂၇၃၊ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၁၁-ရက္ေန႔တြင္ ျမင္းၿခံၿမိဳ႔နယ္၊က်ည္ပင္ ႐ြာသူႀကီး ဦးဆုံ၊ ေဒၚဆင္တုိ႔မွ ဖြားျမင္ခဲ႔ပါသည္။ ငယ္မည္ ေမာင္ခင္ျဖစ္ပါသည္။ ၇-ႏွစ္သား အရြယ္တြင္ သာမေဏ ၀တ္ခဲ႔ၿပီး ၁၅-ႏွစ္သားတြင္ ပထမငယ္တန္း၊ ၁၆-ႏွစ္သားတြင္ ပထမလတ္တန္း၊ ၂၀-ႏွစ္တြင္ ပထမႀကီးတန္းတုိ႔ကုိ ေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါသည္။ ၁၂၉၅-တြင္ အစုိးရပထမႀကီးတန္းကုိ ပထမေက်ာ္ဟူေသာ ဘြဲ႔ထူးျဖင္႔ အျမင္႔ဆုံး ေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါသည္။ ထုိႏွစ္တြင္ပင္ သက်သီဟစာသင္တန္းကုိလည္းေကာင္း၊ ၁၂၉၆-တြင္ စာခ်တန္းကုိ လည္းေကာင္း တစ္ဆက္တည္းေအာင္ၿမင္၍ ၀ဋံသကာ(ဦးေဆာက္ပန္းဘြဲ႔) ျဖင္႔ခ်ီးက်ဴး ပူေဇာ္ျခင္းခံခဲ႔ရပါသည္။ ပိဋကတ္သုံးပုံကုိ အေထာက္အမကင္းစြာ အာဂုံျပန္ဆုိ ႏုိင္ေသာေၾကာင္႔ တရားဘ႑ာစုိးဟုအဓိပၸယ္ရေသာ တိပိဋကဓရဓမၼဘ႑ာဂါရိကဘြဲ႔ကုိ ဆက္ကပ္ၿခင္းခံခဲ့ ရပါသည္။
ဆ႒သံဂါယနာတင္ပြဲႀကီးတြင္လည္း မဟာစည္ဆရာေတာ္ႀကီး ေမးသမွ်ကုိ တစ္လုံးတစ္ပါဒမွ် ထစ္ေငါ႔ၿခင္းမ႐ွိဘဲ ေျဖဆုိေတာ္မူ၍ ဆ႒သဂၤတိသဇကအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ ခဲ႔ပါသည္။ ထုိ႔ျပင္စာမ်က္ႏွာေပါင္း ၅၀၀၀ ေက်ာ္႐ွိေသာ မဟာဗုဒၶ၀င္က်မ္းႀကီးမ်ားကုိလည္း ျပဳစုခဲ႔ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔လည္း အစုိးရအဆက္ဆက္က ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ဘြဲ႔ထူးအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင္႔ ခ်ီးက်ဴး ပူေဇာ္ခဲ႔ၾကပါသည္။ သာသနာ႔အာဇာနည္ အဂၢမဟာပဏိတ၊ အဘိဓဇ မဟာရ႒ဂုရု၊ အဘိဓဇအဂၢမဟာသဒမၼေေဇာတိက၊ တိပိဋကဓရ ဓမၼဘ႑ာဂါရိက၊ ဆ႒သဂၤါယနာ ၀ိသဇက၊ ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး
ဦး၀ိစိတၱသာရာဘိ၀ံသ သည္ ၉-၂-၁၉၉၃၊အဂၤါေန႔ ညေန၊ ၄-နာရီ ၄၀-မိနစ္တြင္ ဘ၀နတ္ထံ ပ်ံလြန္ေတာ္မူခဲ႔ပါသည္။
(စာေရးသူ သန္းမင္းထြဋ္ မဂၤလာေမာင္မယ္ အတြဲ-၁ရ၊ အမွတ္-၂၊ ၂၀၀၅-ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ)
Posted in Enlightenment . . . | Leave a comment

Ralph Nader: Obama At Large And Where Are The Lawyers? – OpEd


May 31, 2012

Bookmark and Share

The rule of law is rapidly breaking down at the top levels of our government. As officers of the court, we have sworn to ‘support the Constitution,’ which clearly implies an affirmative commitment on our part.

Take the administrations of George W. Bush and Barack Obama. The conservative American Bar Association sent three white papers to President Bush describing his continual unconstitutional policies. Then and now civil liberties groups and a few law professors, such as the stalwart David Cole of Georgetown University and Jonathan Turley of George Washington University, have distinguished themselves in calling out both presidents for such violations and the necessity for enforcing the rule of law.

Sadly, the bulk of our profession, as individuals and through their bar associations, has remained quietly on the sidelines. They have turned away from their role as “first-responders” to protect the Constitution from its official violators.

As a youngster in Hawaii, basketball player Barack Obama was nicknamed by his schoolboy chums as “Barry O’Bomber,” according to the Washington Post. Tuesday’s (May 29) New York Times published a massive page-one feature article by Jo Becker and Scott Shane, that demonstrated just how inadvertently prescient was this moniker. This was not an adversarial, leaked newspaper scoop. The article had all the signs of cooperation by the three dozen, interviewed current and former advisers to President Obama and his administration. The reporters wrote that a weekly role of the president is to personally select and order a “kill list” of suspected terrorists or militants via drone strikes or other means. The reporters wrote that this personal role of Obama’s is “without precedent in presidential history.” Adversaries are pulling him into more and more countries – Pakistan, Yemen, Somalia and other territories.

The drones have killed civilians, families with small children, and even allied soldiers in this undeclared war based on secret “facts” and grudges (getting even). These attacks are justified by secret legal memos claiming that the president, without any Congressional authorization, can without any limitations other that his say-so, target far and wide assassinations of any “suspected terrorist,” including American citizens.

The bombings by Mr. Obama, as secret prosecutor, judge, jury and executioner, trample proper constitutional authority, separation of powers, and checks and balances and constitute repeated impeachable offenses. That is, if a pathetic Congress ever decided to uphold its constitutional responsibility, including and beyond Article I, section 8’s war-declaring powers.

As if lawyers needed any reminding, the Constitution is the foundation of our legal system and is based on declared, open boundaries of permissible government actions. That is what a government of law, not of men, means. Further our system is clearly demarked by independent review of executive branch decisions – by our courts and Congress.

What happens if Congress becomes, in constitutional lawyer Bruce Fein’s words, “an ink blot,” and the courts beg off with their wholesale dismissals of Constitutional matters based on claims and issue involves a “political question” or that parties have “no-standing-to-sue.” What happens is what is happening. The situation worsens every year, deepening dictatorial secretive decisions by the White House, and not just regarding foreign and military policies.

The value of The New York Times article is that it added ascribed commentary on what was reported. Here is a sample:

– The U.S. Ambassador to Pakistan, Cameron P. Munter, quoted by a colleague as complaining about the CIA’s strikes driving American policy commenting that he: “didn’t realize his main job was to kill people.” Imagine what the sidelined Foreign Service is thinking about greater longer-range risks to our national security.

– Dennis Blair, former Director of National Intelligence, calls the strike campaign “dangerously seductive.” He said that Obama’s obsession with targeted killings is “the politically advantageous thing to do — low cost, no US casualties, gives the appearance of toughness. It plays well domestically, and it is unpopular only in other countries. Any damage it does to the national interest only shows up over the long term.” Blair, a retired admiral, has often noted that intense focus on strikes sidelines any long-term strategy against al-Qaeda which spreads wider with each drone that vaporizes civilians.

– Former CIA director Michael Hayden decries the secrecy: “This program rests on the personal legitimacy of the president and that’s not sustainable,” he told the Times. “Democracies do not make war on the basis of legal memos locked in a D.O.J. [Department of Justice] safe.”

Consider this: an allegedly liberal former constitutional law lecturer is being cautioned about blowback, the erosion of democracy and the national security by former heads of super-secret spy agencies!

Secrecy-driven violence in government breeds fear and surrender of conscience. When Mr. Obama was campaigning for president in 2007, he was reviled by Hillary Clinton, Joseph Biden Jr. and Mitt Romney – then presidential candidates – for declaring that even if Pakistan leaders objected, he would go after terrorist bases in Pakistan. Romney said he had “become Dr. Strangelove,” according to the Times. Today all three of candidate Obama’s critics have decided to go along with egregious violations of our Constitution.

The Times made the telling point that Obama’s orders now “can target suspects in Yemen whose names they do not know.” Such is the drift to one-man rule, consuming so much of his time in this way at the expense of addressing hundreds of thousands of preventable fatalities yearly here in the U.S. from occupational disease, environmental pollution, hospital infections and other documented dangerous conditions.

Based on deep reporting, Becker and Shane allowed that “both Pakistan and Yemen are arguably less stable and more hostile to the United States than when Obama became president.”

In a world of lawlessness, force will beget force, which is what the CIA means by “blowback.” Our country has the most to lose when we abandon the rule of law and embrace lawless violence that is banking future revenge throughout the world.

The people in the countries we target know what we must remember. We are their occupiers, their invaders, the powerful supporters for decades of their own brutal tyrants. We’re in their backyard, which more than any other impetus spawned al-Qaeda in the first place.

So lawyers of America, apart from a few stalwarts among you, what is your breaking point? When will you uphold your oath of office and work to restore constitutional authorities and boundaries?

Someday, people will ask – where were the lawyers?

About the author:

Ralph NaderRalph Nader is a politician, activist and the author of Only the Super-Rich Can Save Us!, a novel.

Posted in Articles | Leave a comment

“ဒို႔ဖိုးဖြားအေမြႏွစ္မို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေစ”

“ရခိုင္ေစတီပုထိုးမ်ားအေရး ဘယ္သူမွစိတ္မေအးပါ”

စေနေန႔ကထင္တယ္၊ ရခိုင္ဖက္က ေရွးေဟာင္းဘုရားေစတီေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စိတ္မေအးစရာ သတင္းေတြၾကားရတယ္။ ေရဒီယိုအင္တာဗ်ဴး အေမးအေျဖခန္းမွာ တနဂၤေႏြေန႔အထိ ပါလာတာေတြ႕ရတယ္။ စိတ္ပူမယ္ဆိုရင္ အင္မတန္ပူသင့္တဲ့ သတင္းပါပဲ။

ေစတီပုထိုးေတြ နန္းၿမိဳ႕ေဟာင္းေတြနဲ႔ မလြတ္တဲ့ မီးရထားလမ္း ကားလမ္း ေဖာက္လုပ္ျခင္းလုပ္တာေတြဟာ ဘာဆင္ေျခမွမေပးနဲ႔၊ မလုပ္သင့္ဘူး။ ဒီလို ရွင္းရွင္းျမင္ႏိုင္ရမယ္။ ဒီေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ေတြနဲ႔ လြတ္ေအာင္ လမ္းအူေၾကာင္းမရွာႏိုုင္ရင္ အဲဒီအဂၤ်င္နီယာေတြကို အလုပ္ျဖဳတ္ပစ္လိုက္လို႔ပဲ ေျပာစရာရွိတယ္။ ေတာင္နဲ႔မလြတ္ရင္ ေတာင္နံရံကေနေဖာက္၊ လိႈဏ္ေခါင္း တူးတန္တူး၊ ေျမေအာက္လ ွ်ိဳးတန္လ ွ်ိဳး။

ေကတုမတီေတာင္ငူနန္းၿမိဳ႕႐ိုးကို ျဖတ္ၿပီး မီးရထားလမ္း ကားလမ္းေဖာက္တာဟာ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႕ေတြျဖစ္တယ္။ သူတို႔က ျမန္မာ့ဦးစြန္းကို ျမန္မာ့မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ကို ခ်ိဳးနွိမ္ခ်င္လို႔လုပ္တာျဖစ္တယ္။ အခု က်ေနာ္တို႔က အားလံုးညီေနာင္သားခ်င္းေတြခ်ည္းပဲ။ ဘယ္သူ႕ဂုဏ္မာနမွ ခ်ိဳးႏွိမ္စရာအေၾကာင္းမရွိဘူး၊ အားလံုးရဲ႕ ဂုဏ္ရွိန္တက္ခဲ့ ဘုန္းမီးေနလ ေတာ္ပခဲ့တဲ့သမိုင္းကို က်ေနာ္တို႔ေဖာ္ထုတ္ၾကရမယ္၊ ျပည္ပက ထပ္ၿပီး က်ဴးေက်ာ္ေစာ္ကားတာကို မခံရေအာင္ မက်ဴးေက်ာ္ရဲေအာင္ က်ေနာ္တို႔ျခင္း တသားထဲျဖစ္ေအာင္ စည္းလံုးေနဖို႔ ေက်ာျခင္းကပ္ေနဖို႔ ႀကိဳးစားၾကရမယ္။ ျပည္ေထာင္စုသားတိုင္းဟာ ဥပမာ ရခိုင္ကို ထိပါးရင္ ကိုယ့္ထိသလို ခံစားရမယ္၊ တုန္႔ျပန္ၾကရမယ္၊ ကခ်င္ထိမလား၊ ခ်င္းကိုထိမလား၊ ရွမ္း၊ ကရင္ မြန္ ဗမာ ဘယ္သူ႕ကိုထိမလဲ၊ မီးပြင့္သြားမယ္လို႔ လူတိုင္းက အသင့္ျဖစ္ေနရမယ္။ ဒီတိုင္းျပည္ ဒီသာသနာ ဒီယဥ္ေက်းမႈကို ဘယ္သူမွ မထိပါးရဲေအာင္ ထိပါးရင္ ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္တယ္ဆိုတာ အနီးအေဝးက နားလည္ေအာင္ ခန္႔ျငားေအာင္ က်ေနာ္တို႔ေနၾကရမယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ဘုရားပုထိုးေတြကို ျပဳျပင္မြမ္းမံထိန္းသိမ္းတာ။ ဟုတ္ၿပီ နိုင္ငံေတာ္အစိုးရမွာ တာဝန္အျပည့္ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို အထိခိုက္မခံတဲ့ အလုပ္ေတြကိုလုပ္တဲ့အခါမွာ နားလည္တတ္ကၽြမ္းသူကို ျပည္တြင္းမွာမရွိရင္ ျပည္ပကေတာင္ မွာၿပီးလုပ္ေစရမယ္၊ ကိုယ့္လူေတြကို ပညာယူခိုင္းရမယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ပုဂံေညာင္ဦးသားျဖစ္လို႔ ေခတ္အဆက္ဆက္ ျပဳျပင္မြမ္းမံ ထိန္းသိမ္းသြားလိုက္ၾကတာ အင္မတန္ ရင္နာစရာေကာင္းတယ္။ ပုဂံဘုရားပုထိုးေတြ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ငလ်င္ဒဏ္နဲ႔ အမ်ားစုေျမခကုန္တယ္ေလ။ အစိုးရကျပင္တာေရာ၊ အဲဒီတုုန္းက နာမည္ႀကီးတဲ့ ပုပၺါးဆရာေတာ္ ဦးပရမ ဝဏၰသိဒၶိတို႔ျပင္လိုုက္ၾကတာ မျပင္ပဲထားၿပီး ကုုလသမဂၢအကူအညီ ယူနက္စကိုအကူအညီနဲ႔သာ ျပင္လိုက္ရရင္ မူလလက္ရာအတိုင္းျပန္ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ခုေတာ့ ဘုန္းႀကီးက ဟိုလိုေလး လုပ္လိုက္ဦး ဒီလိုေလးလုပ္လိုုက္ဦး၊ အဲဒီထက္ နည္းနည္းႀကီးလိုက္ ေလ ွ်ာ့လုုိုက္နဲ႔ လက္သမား ပန္းရံသမားနဲ႔ လက္ျပေျချပနဲ႔ ျပင္ခ်င္သလို ျပင္သြားၾကတာေလ။

တကယ္ထိန္းသိမ္းၿပီဆိုရင္ မူလက ပန္းခ်ီေကာ၊ ဓာတ္ပံုေကာ စုေဆာင္းၿပီး ပိသုကာပညာနဲ႔ တို္င္းထြာ၊ အႀကီးအေသး အထူအပါး ေထာင့္ကစၿပီး အားလံုးမွတ္တမ္းတင္၊ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ရထားတဲ့အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ အရင္ ဆြဲၾကည့္၊ မူလဓာတ္ပံုေဟာင္းေတြနဲ႔တိုက္ၾကည့္စသျဖင့္ အမ်ားႀကီးလုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အုတ္ခဲ ေက်ာက္ခဲကအစ မူလအုတ္နဲ႔တူေအာင္ အတို္င္းအတာတင္ မဟုတ္ဘူူး၊ ပါဝင္တဲ့ သဲ ရႊံ႕စတာေတြ ဘယ္အခ်ိဳးအစားနဲ႔ပါသလဲ၊ သဲက ဘယ္ကယူသလဲ၊ ရႊံ႕က ဘယ္ကယူသလဲ စသျဖင့္ ေရပက္မဝင္ေအာင္ လုပ္ၾကရတယ္။

အခုၾကားရသေလာက္ကေတာ့ ရခုိင္ဘုရားပုထိုးေတြဟာ နိုင္ငံေတာ္က ထိန္းသိမ္းခါမွပဲ မူလပံုေပ်ာက္ရတယ္၊ ပ်က္ယြင္းရတယ္ဆိုရင္ ေဒသခံျပည္သူေတြက အထင္လြဲေတာ့မယ္ေလ။ သူတိုု႔လဲ ဘယ္အျပစ္တင္ခ်င္မွာလဲ၊ ကိုယ့္အရပ္ကိုယ့္ေဒသက သာသနိက အေဆာက္ အဦေတြကို မူလလက္ရာအတိုင္းျဖစ္ေအာင္ ကူညီလုပ္ေဆာင္ၾကတာပဲ၊ ျဖစ္ႏိုင္သမ ွ် ဒီပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေက်းဇူးတင္ခ်င္ၾကမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ခုနေျပာသလို ထိန္းသိမ္းရာမေရာက္ပဲ ျဖစ္သလိုျပင္သြားတယ္၊ ပိုပ်က္စီးတယ္လို႔အထင္ခံရၿပီဆိုရင္ အဖက္ဖက္က ႐ံႈးၿပီေပါ့။

ဒါ့ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္နံတစ္လ်ားက နိုင္ငံေရးပါတီေတြနဲ႔၊ ဥစၥာရင္လို ဥစၥာရင္ခဲ ရခိုင္ေသြးခ်င္းေတြက တစ္သံတည္း ေတာင္းဆိုပါ၊ အားလံုးက ဝိုင္းၿပီးေထာက္ခံၾကပါ။

နိုင္ငံေတာ္အစိုးရအေနနဲ႔ကလဲ အေလးထားၿပီး ပစၥလက္ခတ္လုပ္ရင္ ႀကီးေလးတဲ့ဒဏ္ေပးရမယ္ဆိုတာပါ သိေစၿပီး တကယ္အစစ္အမွန္ တတ္ကၽြမ္းသူေတြကို တာဝန္လဲေပးပါ၊ အလုပ္ျဖစ္ေအာင္လဲ ပံ့ပိုးေတာ္မူၾကပါလို႔ ဆႏၵျပဳလိုက္ရေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

Posted in For-my-Country | Leave a comment